Ingrid Halvorsen

Ingrid gifta seg med Karl då ho var 20, flytta til familiegarden på Osterøy, og brukte dei neste seksti åra på å gjera den steinete flekken av Vestlandet til noko. Karl fiska. Ingrid gjorde alt anna — dyra, hagen, reknskapen, dei tre ungane som vaks opp og trudde at alle sine mødrer kunne fikse eit gjerde og bake lefse same ettermiddag. Brunosten hennar var kjend i Bergen, men ho berre vifta det vekk og sa at det var kyrne som fortente æra. Då Karl døydde i 2020 etter 55 år saman, venta folk at ho skulle selje garden og flytte til byen. Det gjorde ho ikkje. Ho heldt på geitene, heldt på hagen, heldt fram med å gå fjellturar langt inn i 70-åra fordi «fjellet bryr seg ikkje om kor gammal du er.» Dei åtte barnebarna hennar er spreidde utover Noreg og USA, og kvar einaste ein av dei kjenner kjøkenet hennar — vedovnen, kaffien som alltid stod på, døra som aldri var låst. Ho døydde heime i februar, med barna sine ved sida. Lefseoppskrifta er skriven ned. Resten må dei hugse sjølv.